Κεφάλαιο 2: "Κατεργάρηδες στο Πανηγύρι"
Σχεδόν ξημέρωσε.
Έπρεπε να είχαμε βρει πόλη ήδη.
Έτσι δε μας είπε ο ξυλοκόπος να πάμε;
Με ακούς τόση ώρα
που μιλάω; Εδώ και ένα δίωρο,
λέω το εξής...
Το πήρα απόφαση. Θα περπατάω 3 μέτρα
- μπροστά σου. - Βοήθεια!
- Χμ; - Έχω κολλήσει!
- Κάτι ακούω! - Μπα, τίποτα δε θα είναι.
Για δες. "Αγροκεραμιά, 1 χμ"
- Πόλη! Πάμε από εδώ. - Εντάξει, πάμε από εδώ.
- Όχι... ωχ. - Ναι; Γεια;
- Ε εσύ. - Ποιος; Εγώ;
- Ναι, εσύ. - Ω. Γεια σου.
Πάλι εσύ. Έχω κολλήσει.
Βοήθα με να βγω, και θα σου χρωστάω χάρη.
- Ουάου! Θα κάνω ευχή; - Όχι, όχι, όχι. Όχι ευχή.
Δεν είμαι μαγική. Απλώς θα σε ξεπληρώσω.
- Μπορείς να με κάνεις τίγρη; - Εμ, όχι.
- Σου είπα δεν είμαι μαγική. - Δε χρειάζεται να είναι
- μαγική η τίγρης. - Γκρεγκ, μη μιλάς στο θάμνο.
- Καλά. - Χμ;
Ευχαριστώ. Σας χρωστάω χάρη. Το λοιπόν, εσείς είστε χαμένα παιδιά
- χωρίς σκοπό στη ζωή, έτσι; - Ναι.
Τι θα λέγατε να σας πάω στην Αδελαΐδα του βοσκοτόπου
την καλή κυρά του δάσους; Μπορεί να σας βοηθήσει να πάτε σπίτι σας.
- Ω. - Ο-Οχι, όχι. Όχι, όχι.
Όχι, όχι, όχι, όχι. Μαγικά πουλιά να μας οδηγούν
σε νεραϊδονονές με μυστήρια...
- Εγώ πάω στην Αγροκεραμιά. - Ναι, πάμε
Αγροκεραμιά. Άντε έλα.
- Και με τη χάρη; - Θα σκεφτώ ευχή πιο μετά.
Ωχ.
Ας κάνουμε κουβεντούλα. Με λένε Γκρεγκ. Εσένα;
- Βεατρίκη. - Τον αδελφό μου τον λένε Γουίρτ.
- Και τι έγινε; - Και τον βάτραχό μου τον λένε
- Γουίρτ Τζούνιορ, προς το παρόν. - Καλά, υπέροχα.
Τι λες εσύ κι εγώ να παρατήσουμε τον αδελφό σου;
Μμ. Ίσως αργότερα. Για πες, είναι ωραία να είσαι πουλί;
- Όχι. - Ω.
- Σου αρέσουν οι βάφλες; - Όχι, οι βάφλες με πειράζουν.
- Τρώω... σ-σκουλήκια. - Αα!
- Τι; - Πώς μπορείς να μην τρως βάφλες;!
- Αα! - Τι;!
- Πάτησα μια κολοκύθα! - Αχά! Πολιτισμός, είδατε;
Τώρα...
Χμ; Τι στο...
Εντάξει. Ας επιστρέψουμε στην κοινωνία.
Ναι; Χαίρετε; Χμμ. Βλέπεις κανέναν;
Όχι. Α ναι, βλέπω εσένα.
- Ναι, κι εγώ σε βλέπω, Γκρεγκ. - Να μη γίνομαι δυσάρεστη, αλλά
μια πόλη-φάντασμα δε μου φαίνεται τόσο
χρήσιμη για να φτάσετε σπίτι σας.
Κάποιος θα υπάρχει, δε γίνεται.
Με συγχωρείτε;
Είναι κανείς εδώ; Χαίρετε;
Ω. Συγνώμη. Εε, ψάχνω για τηλέφωνο.
Εε, συγγνώμη.
- Βρήκες τίποτα; - Όχι. Πού είναι ο Γκρεγκ;
- Το ακούς κι εσύ; - Χμ;
♪ ...να σμίξουν τα πνεύματα ♪
♪ γύρω απ' τον αχυρώνα της Αγροκεραμιάς ♪
- Χμμ; - Χα;
♪ ω, σου βάζει η Χάιδω το χρυσό το μέλι ♪
♪ είσαι μεσ' το γαϊτανάκι ♪
♪ ποτάμι πολύ άγριο η ψυχή μου ♪
♪ και να δένει... ♪
Τι στο...
Ω, με το παρντόν. Παιδιά πρέπει κι εσείς να φορέσετε
λαχανικά να γιορτάσετε μαζί μας το θέρος.
Εε...ω!
- Φοράτε στολές. - Ε, προφανώς.
Οι κολοκύθες δε περπατάνε από μόνες τους, έτσι δεν είναι;
- Χα. Όχι. Ναι, όχι. - Ευτυχώς που δεν το έβγαλα αυτό.
Σας φαίνεται κι εσάς αυτό το μέρος
- ανατριχιαστικό, έτσι; - Ε σιγά είναι μια αίρεση
που φοράνε στολές από λαχανικά και χορεύουν γύρω από
ένα μεγάλο πράγμα. Καλοί φαίνονται.
Α καλά, βρίσκεσαι σε άρνηση. Μπράβο σου.
Εγώ λέω απλώς ότι έχω ένα κακό προαίσθημα για αυτό το μέρος.
Ε ίσως βρω κάποιον εδώ
που θα μας πάει σπίτι με το αυτοκίνητο.
Γκρεγκ, κάτσε φρόνιμος. Βεατρίκη, ευχαριστούμε
αλλά μπορείς να φύγεις.
Δε μπορώ. Είμαι δεσμευμένη να σας
βοηθήσω αφού με βοηθήσατε. Είναι οι κανόνες των τσιχλών.
- Α, μάλιστα. - Βεατρίκη, θα μου χαρίσετε
- αυτό το χορό; - Όχι, ευχαριστώ.
Όχι ευχαριστώ, όχι ευχαριστώ. Είπα όχι ευχαριστώ.
Δεν είστε λίγο... νωρίς;
- Πώς το εννοείτε; - Θέλω να πω δε φαίνεστε
έτοιμος να προσχωρήσετε.
Να προσχωρήσω; Ε ναι, όχι, απλώς περαστικός είμαι.
Λίγοι είναι "περαστικοί"
- στην Αγροκεραμιά. - Α... Ναι;
- Ναι. Είναι ωραία εδώ. - Εε, εγώ απλώς θέλω
ν-να φύγω το γρηγορότερο δυνατό.
Ε, τι, τι; Να φύγεις από την Αγροκεραμιά;
- Ποιος θέλει να φύγει από την Αγροκεραμιά; - Ε;
- Τι; - Θέλει να φύγει από την Αγροκεραμιά.
- Τι; - Α, φεύγουμε κιόλας;
Ας φύγουμε αμέσως.
Θέλω μόνο να πάω σπίτι μου.
Δε θα 'πρεπε να 'ναι 'δω.
Μήπως ήρθε να μας κλέψει τη σοδειά.
- Να χαλάσει το πάρτι μας. - Ή να μας κλέψει τα κολοκυθοπάπουτσα!
Ε, όχι, εγώ, εε...
Μην προτρέχουμε παιδιά.
Να μη βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα.
- Ουάου. - Ενώχ, τι να
- τους κάνουμε; - Τ-Τέλος για μένα.
Για να δούμε λοιπόν, αγόρια.
Πώς καταλήξατε στη μικρή μας πόλη;
Λοιπόν, προσπαθούσαμε να πάμε σπίτι μας.
Βγήκαμε στην πόλη από το δάσος.
Είδαμε τα κτήματα και τα σπίτια σας και σκεφτήκαμε
"Να ένα φυσιολογικό μέρος με φυσιολογικούς ανθρώπους."
Και πατήσαμε σε κολοκύθες.
Ναι, κ-και μετά ακούσαμε μουσική από τον αχυρώνα, και,
εμμ... τ-τι λέτε απλώς να φύγουμε, ε;
Για να δω αν κατάλαβα καλά... έρχεστε στην πόλη μας,
ποδοπατάτε τη σοδειά μας, διακόπτετε την ιδιωτική μας ενασχόληση,
- και τώρα θέλετε να φύγετε; - Εε... Ναι.
Ποτέ δε θα μας καταδικάσετε! Δεν έχετε αποδείξεις!
- Αυτή προσπαθεί να ξεφύγει! - Αφήστε με!
- Δεν τους ξέρω αυτούς τους παλιάτσους! - Παιδιά, με λυπεί που
δε θέλετε να μείνετε μαζί μας, ειδικά αφού
δε μπορώ παρά να σας τιμωρήσω για τις παραβάσεις σας.
Το 'πα ότι αυτό το μέρος θα ήταν μπελάς.
Έτσι, σύμφωνα με τη διάταξη του εμπορικού επιμελητηρίου
Αγροκεραμιάς, σας βρίσκω ένοχους
για παράνομη είσοδο, καταστροφή περιουσίας, διατάραξη της ειρήνης,
- και φόνο. - Φόνο;
Ε καλά, όχι φόνο.
Αλλά για τα άλλα εγκλήματα, σας καταδικάζω σε...
- λίγες ώρες χειρωνακτικής εργασίας. - Τι; Σοβαρά;
Αυτό ήταν;
♪ Μες τα χωράφια με τ' άχυρα και φύλλα ♪
♪ μετράμε τις ώρες μέχρι η βάρδια να βγει ♪
♪ Ο χρόνος είναι απαλό ρυάκι, περνάει πιο αργά απ' όσο νομίζεις ♪
♪ καρτερική που 'ναι η νύχτα ♪
♪ αχ πώς τώρα θέλω να δω το πρόσωπό της ♪
♪ το έναστρο, φεγγαρόλουστό της βλέμμα ♪
♪ Ξέρω δεν αργεί ποτέ, κι έτσι αγωνιωδώς αναμένω ♪
♪ καρτερική που 'ναι η νύχτα ♪
Λίγες ώρες χειρωνακτικής εργασίας,
- και σχεδόν τελειώσαμε. - Και μετά τι θα κάνετε...
θα περιπλανιέστε από δω κι από κει μέσα
- στο δάσος διαπαντός; - Εε, μμ, τότε ίσως να μείνουμε Αγροκεραμιά.
Είναι ωραία εδώ.
Δε ξέρω. Δε ξέρω.
Γιατί σας έβαλαν καν να σκάβετε τους λάκκους αυτούς;
Να φυτέψουν σπόρους ή κάτι τέτοιο.
Ίσως να σας θάψουν εδώ πέρα.
- Πφφ! - Δες! Θαμμένος θησαυρός!
Ουάου! Σοβαρά; Βλέπεις Βεατρίκη;
- Τι βρήκες; - Έναν σκελετό!
Αα!
Σκάβουμε τον ίδιο μας τον...
Ε-Ε-Έκανα λάθος. Εξαρχής ήμουν λάθος.
Δεν ξέρω πώς να θα πάμε σπίτι.
Ξεκλείδωσέ μας με τα πόδια σου!
- Αχά! Τώρα θες τη βοήθειά μου; - Δε θέλω τη βοήθειά σου.
Ναι, θέλω τη βοήθειά σου!
- Βεατρίκη, σοβαρ... - Ήρθε η ώρα σας!
Αα! Ωχ.
Σκάψατε τους λάκκους;
- Εε... Ναι. - Θαυμάσια!
- Τότε λοιπόν... - Αλλά, όχι.
- Οχι; - Εεε...
Ψιτ!
- Καθυστέρησέ τους. - Εντάξει.
Ναι, εε, βλέπετε, εμείς σκάβαμε, και μετά
είχε πολλές πέτρες. Δε σας αρέσουν οι πέτρες, έτσι;
Δεν το νομίζω.
- Όχι, δεν μας αρέσουν οι πέτρες. - Δε νομίζω.
Είδατε; Κι έτσι είπαμε "πρέπει να
- πετάξουμε τις πέτρες." - Αυτό είναι καλή ιδέα.
Έτσι είναι. Ναι.
Έτσι, καθώς πετούσαμε τις πέτρες και... ε;
Ε; Τι; Με άφησαν.
- Και τι έγινε με τις πέτρες; - Εε, οι πέτρες.
Ναι, ήταν... ήταν, εε, ξέρετε ...
ήταν... ήταν... ήταν στη μέση και...
εκεί στο χώμα, και... Ωχ! Αα!
- Καλώς σε βρήκαμε Λάρι. - Δεν άλλαξε καθόλου.
- Τι στο... - Ουυυ! Ωπ!
Ναι, Λάρι!
Αα!
- Εδουάρδε, ορίστε για σένα! - Όλοι είναι σκελετοί.
Ευχαριστούμε που ξέθαψες την ψυχή του πάρτι.
Τι υπέροχη σοδειά. Κι εσύ;
- Σίγουρα θες να φύγεις; - Εγώ; Ναι!
Δεν πειράζει. Κάποια μέρα θα προσχωρήσεις.
- Εε... - Ψιτ!
- Ακόμα εδώ είσαι; - Τι εννοείς; Με αφήσατε!
- Α. - Άντε έλα.
- Αχ. Μας κυνηγάνε; - Όχι.
Ν-Νόμιζα ότι εσείς...
- Παρακαλώ. - Ευχαριστώ.
Άρα είμαστε πάτσι τώρα; Δεν είσαι δεσμευμένη
να μας βοηθήσεις άλλο.
Μακάρι. Αλλά δε διατρέχατε κανέναν
- κίνδυνο από εκείνους τους παλαβούς. - Α, σωστά!
Τότε πρέπει να μας βοηθήσεις να πάμε σπίτι.
Το βρήκα! Εύχομαι ο Γουίρτ Τζούνιορ να είχε νύχια
για να παίζει καλύτερα κιθάρα.
Άρα... Ναι, θα σας φέρω στην Αδελαΐδα. Ούτως ή άλλως
- προς εκεί πήγαινα. - Και γιατί πας
- στην Αδελαΐδα; - Κι εγώ κατά κάποιον τρόπο
- σπίτι θέλω να πάω. - Αυτό είναι αοριστία.
- Τι σημαίνει; - Τίποτα δε χρωστάω να σας πω.
Ελπίζω η Αδελαΐδα
να 'ναι πιο βοηθητική απ' τον ξυλοκόπο.
Νομίζω ότι οι οδηγίες του ήταν... όχι τόσο καλές.